وحی تکلم الهى
20 بازدید
محل نشر: معرفت » آذر 1381 - شماره 60 » (8 صفحه - از 35 تا 42)
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
چکیده از کلمات لغویان استفاده می‏شود که معنای اصلی «وحی» انتقال پنهانی است؛ همان‏گونه که در اصطلاح، تفهیم اختصاصی احکام و معارف از جانب خدا بر بندگان خاص خویش برای هدایت مردم است، که مخصوص انبیا علیهم‏السلام می‏باشد. کلام» هم در لغت، اصوات پی در پی و دارای معناست، ولی «کلام الهی» لفظی و مانند کلام آدمیان نیست؛ چرا که خداوند دارای شکل و هیأت و اعضا و جوارح نیست و قایم بر هوا یا اجسام دیگر نمی‏باشد، اگرچه ممکن است جسمی تجلّی گاه کلام خدا باشد. کلام خداوند نفسی هم نیست، زیرا غیر از علم چیز دیگری به نام کلام نفسی منشأ کلام نخواهد بود. می‏توان ادعا کرد که تکلّم الهی (سخن گفتن) از صفات فعل است، اما کلام الهی در مواردی که پیامبران مورد خطابند، همان حقایق و معارف الهی است که بر قلب آن‏ها القا می‏شود و از طریق علم حضوری قابل درک است. البته حقیقت کلام الهی (وحی رسالی) برای ما قابل درک نیست؛ زیرا اختصاص به انبیا دارد، اگرچه با دلایل و براهین قاطع به وجود آن می‏توان پی برد.
آدرس اینترنتی